Mijn hond is ziek en hij kijkt er ook zo bij. Gisteren begon het. Eerst met hoesten, daarna braken en om het compleet te maken vervolgens ook nog diarree.
Hij kijkt dus ook ziek, althans ik vind dat hij ziek kijkt. Het kan ook komen doordat zijn linker oor en zijn nek er nogal vettig uitzien. Op de een of andere manier heeft hij tussen het ziekzijn door het voor elkaar gekregen zonnebloem olie over zijn kop te krijgen. Hoe is een volkomen raadsel. In ieder geval maakt het de aanblik van de zieke hond compleet: treurige ogen in een kop met vettig haar.
Het deed mij denken aan een stuk van Martin Bril, Mijn leven als hond, waarin Bril zijn hond laat vertellen over zijn leven. Dat van de hond, maar eigenlijk vooral dat van hemzelf toen hij voor de tweede keer ziek werd.
Bril popt eens in de zoveel tijd op in mijn leven. Altijd op onverwachte momenten denk ik ineens aan een stukje van, wat mij betreft, een van de grootste columnisten die Nederland heeft gehad. Het zal komen door het alledaagse van zijn onderwerpen waardoor ook op alledaagse momenten de associaties snel zijn gemaakt. Een rotonde in Stoutenburg, een dame in het wit in het Vondelpark, dochters op de fiets naar school. Soms zoek ik het stukje op. Vaak ben ik het bij thuiskomst alweer vergeten. De vluchtigheid van de dag doet dan zijn werk. Maar vandaag ga ik ga dat stuk van Bril weer eens lezen. Eerst moet de hond gewassen.
Tsja, dat heb je als hond.